تبلیغات
آریایی - پارسیان هند،‌ نخستین تندیس فردوسی را ساختند
آریایی
گفتار نیک-پندار نیک-کردار نیک
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 15 خرداد 1390 توسط mohsen | نظرات ()
ساخت نخستین تندیس فردوسی توسی به دست پارسیان هند و برای گرامیداشت یاد و نام این حماسه‌سرای بزرگ ایران به شادباش هزارمین زادسال فردوسی انجام شد. 
در جشن هزارمین زادسال فردوسی در ایران، سه تن از پارسیان هندوستان به نام‌های «دستور نوشیروان خانصاب»، فرنشین پارسیان دكن٬ «جمشید جی‌اون‌ والا» و «بهرام گورا نكلساریا» و نیز شماری دیگر از پارسیان به ریاست پشوتن جی‌ماركار بر آن شدند كه برای گرامیداشت این بزرگ‌چكامه‌سرای ایرانی، آثاری بسازند. 
ساخت برج ساعت در یزد به كوشش پشوتن جی ماركار و ساخت نخستین تندیس فردوسی برای نصب در میدانی در تهران نمونه‌ای از این كارها بود.  
به گزارش «تابناک»، داستان چگونگی نصب نخستین تندیس چكامه‌سرای نامی ایران‌زمین، حكیم ابوالقاسم فردوسی، یکی از روایت‌هایی است که نشان از احترام ایرانیان به بزرگان مرز و بوم خود دارد. اسناد زیر گویای، چگونگی نصب و نامه‌‌نگاری‌های انجام‌شده تا نصب این اثر در تهران است.

شماره سند: 720 – 123003 
تاریخ سند: 5/10/1321 خورشیدی
عنوان سند:
 نامه‌نگاری‌هایی درباره‌ی تندیس فردوسی و جای نصب آن در میدان فردوسی 
گزارش سند: نامه از سوی رستم گیو، فرنشین انجمن زرتشتیان تهران و نماینده‌ی زرتشتیان، خطاب به نخست‌وزیر [احمد قوام] نگاشته و در آن اشاره شده كه تندیسی از حكیم فردوسی از جنس برنز و با وزنی نزدیك به دو تن و نیم در بمبئی هند ساخته شده و آماده‌ی فرستادن به ایران است. وی در این نامه، خواهان یاری برای ورود تندیس و نصب آن در جایی مناسب شده است. در پایین نامه، دستورهایی در این‌باره دیده می‌شود. 


در نامه‌ی دوم كه در تاریخ 15 دی‌ماه به نخست‌وزیر نگاشته شده، شهرداری تهران، برآورد بررسی‌های خود را برای جای نصب تندیس اعلام كرده‌است. به همراه این نامه نقشه‌ای هست كه میدان فردوسی، تقاطع خیابان‌های فردوسی و شاهرضا را جایی مناسب برای این كار پیشنهاد كرده است. 
در سال 1305 خورشیدی در مسافرت پشوتن جی‌ماركار و همراهان به ایران، ارباب كیخسرو شاهرخ با مشورت انجمن آثار ملی ایران درخواست پارسیان هندوستان را درباره‌ی ساخت تندیسی از فردوسی به آگاهی می‌رساند كه این درخواست، پذیرفته می‌شود. آنگاه تندیس فردوسی برابر با نمونه‌ای كه مورد‌پسند و تصویب قرار گرفته ‌می‌شود٬ به دست تندیس‌سازی هندی به نام «راس بهادرماترا» به وزن دو تن و نیم و با بلندای دو متر ساخته می‌شود. كار ساخت این تندیس در سال 1319 خورشیدی به پایان می‌رسد، ولی بروز جنگ جهانی و دشواری‌هایش و صادر نشدن پروانه تا پایان سال 1323 خورشیدی، پیشكش آن‌را با دیركرد، روبه‌رو می‌سازد. 
با ارایه‌ی نقشه ترسیمی بیكاجی تارپوروالا، معاون ایران لیك كه انجمن شهر، شهرداری تهران و آندره گدار، مدیر كل باستان‌شناسی با آن موافقت می‌كنند، ساخت پایه‌ی تندیس آغاز می‌شود. به این ترتیب، دهم بهمن 1322 خورشیدی، نخستین كلنك بنای پایه‌ی تندیس فردوسی زده مكی‌شود. در سال 1323 خورشیدی هنگام مسافرت هیات فرهنگی ایران به هندوستان، علی‌اصغر حكمت در هنگام ورود به بمبئی، از تندیس بازدید كرده و سرانجام با کمک انجمن روابط فرهنگی ایران و هند و كوشش‌های كلنل كسترل، تندیس از بمبئی به تهران آورده می‌شود.
 بنا به دستور دولت از پرداخت گمرك و مالیات راه نیز معاف شده و در روز دهم بهمن ماه 1323 مجسمه نصب شد. 
این تندیس تا سال 1338 در میدان فردوسی تهران استوار است تا این‌که در این سال، تندیس دیگری از حکیم ابوالقاسم فردوسی به دست استاد ابوالحسن صدیقی از تندیس‌سازان نامور کشورمان ساخته می‌شود. ساخته‌ی استاد صدیقی که از جنس مرمر کارارا است در سال 1338 جای پیشكشی پارسیان هند را در میدان فردوسی می‌گیرد. از آن زمان تاكنون، تندیسی كه به كوشش پارسیان ساخته شده در دانشگاه تهران روبه‌روی دانشكده‌ی ادبیات، دیده بر گذر عمر دوخته است. 



طبقه بندی: پراکنده در تاریخ، 
برچسب ها: اوستا و شاهنامه، فرهنگ و هنر پارسی،